Πότε παίζουμε με την Ατλέτικο;

Μετά από καιρό τα λέμε και από εδώ. Βασικά, τι να πούμε; Ο Ολυμπιακός δεν κατέβηκε ΠΟΤΕ στο Βιθέντε Καλντερόν. Να δεχθώ ότι σε ένα βαθμό, οι ποδοσφαιριστές ήταν επηρεασμένοι από την απραξία των 17 ημερών. Σε ένα βαθμό όμως ρε παιδιά. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι ότι η ομάδα έπαιξε άσχημα. Το βασικό θέμα (μου) είναι ότι δεν πάλεψε καθόλου. Δεκατέσσερα άψυχα παλικάρια στον αγωνιστικό χώρο. Ακόμα και ο Μίτσελ φαινόταν κουρασμένος στον πάγκο. Πρώτη φορά τέτοια εικόνα.

Πρέπει να γυρίσω πολύ πίσω το χρόνο για θυμηθώ ανάλογη παράδοση άνευ όρων από τον Ολυμπιακό εκτός έδρας σε αγώνα Champions League. Στο καταραμένο ματς στο Τορίνο με τη Γιουβέντους το 2003. Έκτοτε οι ερυθρόλευκοι είχαν χάσει μόλις δύο φορές με τρία γκολ διαφορά. Τον Μάρτιο στο Ολντ Τράφορντ (3-0) όπου μέχρι το τέλος πάλεψαν για το γκολ της πρόκρισης, έχοντας σημαντικές ευκαιρίες. Και τον Μάρτιο του 2008 στο Στάμφορντ Μπριτζ (3-0), όπου σε καμία περίπτωση δεν παρουσίασαν αυτή χθεσινή εικόνα διάλυσης.

Ευθύνες να μοιράσουμε; Προφανώς μοιράζονται σε όλους αυτούς που πήραν και τα συγχαρητήρια για τις νίκες με Ατλέτικο και Γιουβέντους αλλά και την πολύ καλή εμφάνιση στο πρόσφατο ματς στο Τορίνο, παρά την ήττα με 3-2. Έτσι είναι το ποδόσφαιρο. Όλοι κερδίζουν και όλοι χάνουν. Το θέμα όμως είναι πώς χάνουν... Γιατί ο ρεαλιστικός στόχος του Ολυμπιακού εξ' αρχής ήταν η τρίτη θέση σε αυτόν τον όμιλο. Στόχο που τον κρατά στα χέρια του. Δεν έχασε τίποτα από την ήττα στη Μαδρίτη. Μπορεί να χάσει όμως πολλά από τον τρόπο...

Και αυτό θα φανεί μέσα στις επόμενες ημέρες. Με ψυχωμένες εμφανίσεις και νίκες απέναντι στον ΠΑΟΚ (3/12) και την Μάλμε (9/12) στο Καραϊσκάκη, θα έρθουν καλά ποδοσφαιρικά Χριστούγεννα.

Η εξομολόγηση ενός αυθεντικού Παναθηναϊκού

Να κάτσω να ασχοληθώ αυτή τη στιγμή με την ''Πω-πω μια Ατλέτικο'' της Κυριακής η οποία ήρθε χθες "να γλεντήσει τον θίασο" αλλά σήμερα έγινε από Μαδρίτης, Κερατσινίου; Προτιμώ να ακούσω τι λέει ένας ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΚΑΙ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ.

Έχω την τιμή να γνωρίζω έναν Παναθηναϊκό που το όνομά του και η ιστορία του στην ομάδα δεν μπορεί να μπει στη ζυγαριά με κανένα εξώφυλλο ή οπισθόφυλλο οπαδικής εφημερίδας. Ένας αξιόλογος άνθρωπος, αυθεντικός τύπος που απολαμβάνεις να μιλάς μαζί του για μπάλα.

Με βλέπει λοιπόν σήμερα και με πλησιάζει. Τον κοιτάω, του χαμογελάω και περιμένω όλος αυτιά την ατάκα του... Ζω για το σχόλιό του.

''Κόντεψα να πεθάνω χθες από τον φθόνο μου. Ανθρώπινο, ειλικρινές συναίσθημα. 'Όταν εσύ είσαι το ανέκδοτο του Europa και αυτοί παίζουν όπως εσύ έπαιζες παλιά... Νοιώθω φρικτά''.

Αυτό σημαίνει άρρωστος (με την καλή έννοια) οπαδός. Δεν είναι υποχρεωμένος να χαρεί με την ευρωπαϊκή επιτυχία του αιώνιου αντιπάλου επειδή είναι ελληνική ομάδα. Αυτά είναι αστεία. Ούτε όμως βγάζει απίστευτο κόμπλεξ.

Παραδέχεται το τι πέτυχε ο αντίπαλός του μέσα από τα συναισθήματά του. Και δεν τα κρύβει. Και πιστέψτε με. Για να νιώθει έτσι αυτός ο άνθρωπος που έχει ζήσει σε όλο του το μεγαλείο τον Panathinaikos, όντως κάτι σπουδαίο έκανε χθες ο Olympiacos.

Το ευχαριστήθηκα ρε παιδί μου!

Πω, πω, πω, πω γκρίνια. Απάλευτη για την πρώτη επαφή με το facebook μετά από 15 ημέρες. Τι να πω, εμένα μου αρκεί να βλέπω τον Ολυμπιακό να παίζει καλά άσχετα με το ποιος παίζει σε αυτόν. Α, και την Μαρίνα να μεταφράζει. Αυτά.

Αυτό ήταν το σχόλιό μου όταν γύρισα από τις διακοπές και είδα τον κακό χαμό επειδή μετά την πώληση του Σάμαρη του Μανωλά και του Χολέμπας, δόθηκε ο Αβραάμ και ο Σαβιόλα και το Καραϊσκάκη και το πούλμαν και δεν ξέρω εγώ τι άλλο.

Γκρίνια, φασαρία, απογοήτευση. Πάει ο Ολυμπιακός, καταστράφηκε! Που θα πάμε στο Τσου Λου με τους Μποτίες, τους Ελαμπντατέτοιους και τους Μαζουάκες; Ήδη χάσαμε βαθμούς στο Αγρίνιο ρε!

Και εγώ ο καψερός ουσιαστικά έλεγα ότι δεν γίνεται να κρίνεις μία ομάδα τον Αύγουστο. Υπομονή ρε παιδιά. Υπομονή να δούμε τι ομάδα φτιάχνει ο Μίτσελ. Και αν είναι καλή ομάδα, αδιαφορώ για την εθνικότητα των παικτών. Δεν είμαι υπάλληλος στα σύνορα για να ελέγχω διαβατήρια.

Αν μπορεί ο Μαζουακού να ανεβοκατεβαίνει όλη την πλευρά σε όλο τον αγώνα, χαλάλι του όπου και αν γεννήθηκε. Το ίδιο και για εκείνον τον Ελαμπ..., Ομάρ. Τι με ενδιαφέρει τι γλώσσα μιλάει αυτός ο Μιλιβόγεβιτς αν σε έναν αγώνα κάνει 17 χιλιόμετρα. Η' αν ο Κασάμι βγει ένας υπερβελτιωμένος Στολτίδαρος χωρίς να κατάγεται από τη χώρα του Στολτίδαρου.

Το μόνο που θέλω είναι να βλέπω τον Θρύλο να μπαίνει στα ευρωπαϊκά παιχνίδια και να παίζει στα ίσια τις κορυφαίες ομάδες. Το ξεκίνησε με τον Βαλβέρδε, το συνεχίζει με τον Μίτσελ.

Γιατί αν κάποιος μου πει ότι τώρα δεν φουσκώνει από υπερηφάνεια μετά από τη νίκη επί αυτής της Ατλέτικο επειδή στην 11άδα υπήρχαν 2 Έλληνες τότε ας αναλάβει τον λογαριασμό του τουίτερ του Αλαφούζου.

ΥΓ: Τίποτα δεν τελείωσε φυσικά στον όμιλο. Ακόμα είναι δύσκολο να περάσει ο Ολυμπιακός. Και ούτε εξασφάλισε καμία τρίτη θέση. Ο δρόμος είναι μακρύς. Απλά σήμερα το ευχαριστήθηκα ρε παιδί μου!

ΥΓ2: Είμαι προφήτης. Είπα ότι θα τη νικήσουμε την Ατλέτικο από τις 13 Αυγούστου. Πριν κληρωθούμε μαζί της.

Δανεικός ο Ρουγκάλας στην Ατλέτικο. Να το δείτε, θα τη νικήσουμε στους ομίλους και θα γράφει ο Αλαφούζος για παράρτημα.
— Red Duckling (@RedDuckling) August 13, 2014

Καναπές day

Έχουμε σε πράσινο.

Έχουμε σε κίτρινο και μαύρο.

Έχουμε και σε σκέτο μαύρο.

Με την αγορά καναπέ (οποιουδήποτε χρώματος) δώρο το παρακάτω ξυπνητήρι για να βάλεις υπενθύμιση ότι απόψε στις 21:45 γίνεσαι Ατλέτικο.

Κατάμεστο το Καραϊσκάκη!

Πανικός για ένα εισιτήριο σήμερα στο Καραϊσκάκης, γράφει μία ιστοσελίδα. Παροξυσμός, σημειώνει άλλη. Χαμός και ουρές στο Φάληρο για ένα μαγικό χαρτάκι, διαβάζω κάπου αλλού. 

Αυτά είναι! Μπορεί στα σόσιαλ ο φίλαθλος του Ολυμπιακού να βγάζει μία διαρκή γκρίνια για όσα έγιναν ή δεν έγιναν στο μεταγραφικό παζάρι, αλλά την ώρα που παίζει ο Θρύλος είναι ΕΚΕΙ.

Πόσο χαίρομαι που θα είναι γεμάτο το γήπεδο με τον ΟΦΗ.