Οι αναμνήσεις ξαναγυρίζουν...

Λίγες, ψύχραιμες (;) σκέψεις…

Δεν ήθελα να γράψω για την πρόκριση στο Βερολίνο την Πέμπτη το βράδυ…

Δεν ήθελα να αρχίσω να πληκτρολογώ

στο laptop αμέσως μετά το συγκλονιστικό τέλος του αγώνα στο Βισταλέγκρε...

Με την καρδιά να λαχταρά ξανά την αγωνία ενός φάιναλ-φορ,
ήμουν σίγουρος ότι θα έγραφα: "Η αυτοκρατορία αντεπιτίθεται"!!

Γι' αυτό, σε αντίθεση με το πρώτο ματς της σειράς με την Ρεάλ, http://redduckling.blogspot.com/2009/03/ps3.html

αποφάσισα να αφήσω λίγα 24ωρα να περάσουν…

Να δω πιο "ήρεμα" την προοπτική του πρώτου φάιναλ φορ μετά από 10 χρόνια…

Σήμερα όμως ξανακυκλοφόρησαν οι εφημερίδες και διαβάζω με έκπληξη:

«Ανάσταση», «Παραλήρημα», «Θρίαμβος», «Το παραμύθι έχει δράκο» κλπ κλπ…

Δεν θέλω να περάσω στο άλλο άκρο και να πω… «Χαλαρώστε, δεν έγινε και τίποτα!»,
αλλά κάπου προς τα εκεί κλείνω…

Ας ηρεμήσουμε ΟΛΟΙ!!

Δεν είμαστε ούτε Πανιώνιος, ούτε Πανελλήνιος (με όλη την συμπάθεια προς τις συγκεκριμένες ομάδες), για να μιλάμε και για …έπος!

Θυμίζω ότι την περασμένη δεκαετία Ολυμπιακός και φάιναλ φορ ήταν ένα και το αυτό!

Μέσα σε 6 χρόνια, 4 φάιναλ φορ, 3 τελικοί και 1 τρόπαιο!

Το ότι πέρασαν 10 χρόνια για να ξαναβρεθούμε εδώ δεν σημαίνει ότι ξεχνάμε πόσο ΕΥΚΟΛΑ φτάνεις σε ένα φάιναλ φορ!

Ναι, φίλοι μου, ΕΥΚΟΛΑ!

Όταν έχεις δύο ανθρώπους που βάζουν τεράστια ποσά σε ένα χώρο που λεφτά βάζουν ΜΟΝΟ άλλες δύο ομάδες (Γιαννακόπουλοι και Ρώσοι), δεν πανηγυρίζεις που έφτασες στους τέσσερις!!

Όταν η ΤΣΣΚΑ μετράει 7 σερί παρουσίες,
όταν Παναθηναϊκός, Μακάμπι, Ταού, Σιένα φτάνουν σχεδόν κάθε χρόνο στο φάιναλ φορ… δεν θριαμβολογείς σαν να είσαι η …Λε Μαν!!

Οι Αγγελόπουλοι πήραν ένα παρατημένο Ολυμπιακό…
έναν Ολυμπιακό που τερμάτιζε 8ος στην Ελλάδα!

Με το που άρχισαν όμως να βάζουν λεφτά, ο Ολυμπιακός έγινε μόνιμος κάτοικος της 8αδας της Ευρώπης!

Άμεσα!

Με τα φάιναλ φορ Πράγας, Αθήνας, Μαδρίτης να χάνονται σε λεπτομέρειες…

Καιρός δεν ήταν να πάρουν και την πρόκριση;;

Όταν το μόνο που είχε να κάνει ο Ολυμπιακός, ήταν να νικήσει σε ολόκληρη χρονιά μία φορά στην Ισπανία κρατώντας το αήττητο στο ΣΕΦ με 12.000 κόσμο στο πλευρό του…

Υπερβάλω;;

Αν νικούσε στην Μάλαγα στο 1ο γύρο θα τερμάζτισε 1ος με καλύτερη κλήρωση τύπου Παρτιζάν.

Αν νικούσε στη Βιτόρια (πράγμα που έκανε) θα έπαιρνε πλεονέκτημα έδρας για τα πλέι-οφ, αλλιώς θα ζητούσε 1 νίκη σε 3 ματς στη Βαρκελώνη…

Είναι έτσι ή δεν είναι;;

Η ομάδα των εκατομμυρίων ήθελε μία νίκη στην Ισπανία!!

Δεν ήταν λοιπόν θρίαμβος το φάιναλ φορ, αλλά ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ!!

ΚΑΘΗΚΟΝ προς τα δύο αδέλφια που βάζουν τα χρήματά τους χωρίς να περιμένουν κέρδος…

Τραυματίστηκε ο Τσίλντρες;;

Πήγαν και έδωσαν ένα κάρο λεφτά στον Πάργκο για μερικά ματς!

Κόουτς Γιαννάκη,
ό,τι ζητήσεις, πριν το ζητήσεις, ΤΟ ΕΧΕΙΣ!!

Είσαι πάνω από 1 χρόνο στην ομάδα…

ΟK, πρωτάθλημα και κύπελλο τα έχασες πέρσι και φυσιολογικά δεν σου ζητήσαμε ευθύνες…

Φέτος όμως άλλο ένα χαμένο κύπελλο επειδή ανακάλυψες τον …Μιλόσεβιτς!!

Ε, δεν θα σε κάνω μέγιστο προπονητή επειδή μας οδήγησες σε φάιναλ φορ.

Το ίδιο βέβαια ισχύει και για τους παίχτες…

Σας συγχαίρω, γιατί παραδέχομαι ότι τα 10 χρόνια ήταν ένα ψυχολογικό βάρος!

Ωστόσο και εσείς παραδεχτείτε ότι αν είχα αφεντικά σαν τους Αγγελόπουλος,
να με πληρώνουν αδρά και στην ώρα μου,
θα έκανα τα πάντα για να ξεπεράσω όποιο βάρος είχα…

Anyway,
Πιθανόν όλη αυτή την κουβέντα δεν θα την έκανα αν παίζαμε ημιτελικό με τη Σιένα.

Ίσως να ήμουν και ‘γω συμμέτοχος σε όλο αυτό το πανηγύρι για την πρόκριση!!

Αλλά,

ΑΛΛΑ!

Ένα τεράστιο ΑΛΛΑ!

Αλλά την Πρωτομαγιά έχουμε «εμφύλιο»…

Πείτε μου φίλοι μου, ειλικρινά!

Πως θα νιώσετε αν το Σάββατο 2/5 ξυπνήσετε έχοντας την προοπτική του μεγάλου τελικού…και πώς αν παίξουμε την Κυριακή νωρίς νωρίς στον μικρό τελικό;;

Δεν μιλάμε απλώς για την μέρα με τη νύχτα…

Μιλάμε για μπασκετικό ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ και ΚΟΛΑΣΗ!!

Δεν πιστεύω να διαφωνείτε ότι το ματς της Πρωτομαγιάς,
…είναι το κρισιμότερο ματς της ιστορία του Ολυμπιακού τα τελευταία 12 χρόνια (μετά δηλαδή από τον τελικό του Παλαέουρ)!!

Αυτός ο ημιτελικός ή θα αποτελέσει την «κολυμβήθρα του Σιλωάμ» για τα πέτρινα χρόνια,

ή θα μας στείλει στα Τάρταρα και άντε να σηκωθείς από εκεί…

Τόσα χρόνια με τι καμαρώνουμε στις «διαμάχες» με τους Παναθηναϊκούς;

Ποιο είναι το …ιερότερο μας σύνθημα;;

«ΚΑΙ ΞΑΝΑ ΞΑΝΑ…»

1994 Τελ Αβίβ, 1995 Σαραγόσα…

Αλλά και 1997, πάρτι στο ΟΑΚΑ (49-69)…

Ακόμα και στον όμιλο που οδήγησε τον Παναθηναϊκό στο φάιναλ φορ της Μπολόνιας,
εμείς αυτοκτονήσαμε χάνοντας από την ΑΔΙΑΦΟΡΗ Σλοβένικη Ολύμπια στον Πειραιά, έχοντας τον Σλοβένο Σπούμποτιτς στον πάγκο…

Έτσι είναι!

Όλα αυτά τα χρόνια καμαρώνουμε για τις Ευρωπαϊκές συναντήσεις μας με τον Παναθηναϊκό…

Εκεί τον έχουμε ακόμα… πελάτη!!

Φανταστείτε λοιπόν να ξαναζήσουμε τα ίδια με τη χρυσή δεκαετία του 1990!!

Η τρίτη παρουσία του Παναθηναϊκού σε μικρό τελικό μετά από «αιώνιο» ημιτελικό,
μπορεί να «γλυκάνει» πολλές από τις πίκρες που ήπιαμε όλα αυτά τα χρόνια…

Αν όμως υπερισχύσει η παράδοση των φάιναλ-φορ όταν συναντιόμαστε με τον Ζέλικο…!!

...

Γι’ αυτό τα κεφάλια μέσα!!

Δουλειά, δουλειά, δουλειά, δουλειά!!

Είναι το μόνο που εμπιστεύομαι τον κόουτς…

Ότι θα προσγειώσει την ομάδα!!

Διαβάζω δήλωσή του:
«Μεγάλη στιγμή, αλλά αξίζουμε κάτι παραπάνω»!

Ιδού δράκε το Βερολίνο, ιδού και το πήδημα!!

Νικήστε στον ημιτελικό και είμαι ο πρώτος που θα σου ζητήσει ΣΥΓΓΝΩΜΗ!!

Μόνο που σε περίπτωση που χάσουμε…

Σε παρακαλώωωωωωω

Σε ικετεύωωωωωωω

Μην ζητήσεις στη συνέντευξη τύπου και άλλη ΥΠΟΜΟΝΗ…

Εγώ προσωπικά δεν έχω άλλη…

ΥΓ:
Δεν είναι μόνο ο ημιτελικός της Πρωτομαγιάς. Υπάρχει τη Τετάρτη μια επικίνδυνη επίσκεψη στο Ελληνικό κόντρα στον Πανιώνιο. Και σε περίπτωση ήττας θα ακολουθήσει ματς ζωής ή θανάτου στην Κυψέλη…

Ίσως γι’ αυτό στην αρχή ανέφερα αυτές τις δύο ομάδες,
...βλέπετε τις είχα στο μυαλό μου.

Ελπίζω το ίδιο να κάνουν κόουτς και παίχτες… Αλλιώς το πλεονέκτημα έδρας (δώρο Αμαρουσίου και Πανελληνίου) θα πάει στο καλάθι των αχρήστων!

Για το γνήσιο της ερυθρόλευκης υπογραφής,
ЯD

Μου ξανάρχονται ένα ένα, χρόνια δοξασμένα!

Έχω μια αδυναμία, μια μεγάλη ερυθρόλευκη αδυναμία!

Δεν είναι άλλη από το μπάσκετ του Ολυμπιακού…

Για όσους γεννηθήκαμε στις αρχές της δεκαετίας του ’80, το μπάσκετ ήταν αυτό που μας κράτησε ψηλά το Ολυμπιακό μας φρόνημα στα σχολικά μας χρόνια.

Ειδικά σε μένα που μεγάλωσα σε μια γειτονιά όχι ιδιαίτερα φιλική προς το κόκκινο χρώμα, η θρυλική ομάδα που μεσουράνησε στα μέσα της δεκαετίας του ’90, ήταν ο λόγος που μπορούσα με υπερηφάνεια να λέω πως είμαι ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ!!

Έζησα απίστευτες στιγμές εκείνα τα χρόνια.

Και ήμουν τυχερός γιατί τις περισσότερες τις έζησα από κοντά,
από την κερκίδα!

Τολμώ να πω ότι εκείνα τα 5 χρόνια μου προσφέρανε περισσότερες συγκινήσεις από την ερυθρόλευκη δυναστεία του ποδοσφαίρου…

Αλήθεια τι να πρωτοθυμηθώ;;

Τα 5 συνεχόμενα πρωταθλήματα, το ένα πιο συναρπαστικό από το άλλο;;

Την καρδιά μου να κοντεύει να διαλυθεί στο 45-44 με το σκορ να μη λέει να αλλάξει τα τελευταία λεπτά μετά τη τρίποντη βόμβα του Έντι;

Το ατέλειωτο πάρτι για το (παραλίγο νταμπλ σκορ) 73-38 επί του μόλις εστεμμένου «ψευτοπρωταθλητή» Ευρώπης;

Το απαρηγόρητο κλάμα για το χαμένο ευρωπαϊκό του Τελ Αβιβ;;

Την υπέρτατη έκσταση για το δεύτερο συνεχόμενο νικηφόρο ημιτελικό στη Σαραγόσα κόντρα στον αιώνιο;

Μα πάνω από όλα τη συγκλονιστική χρονιά του τριπλ κράουν το 1997!

Μια χρονιά που τα έζησα ΟΛΑ από κοντά!

Τι να γράψω… Απίστευτα συναισθήματα!

Ήμουν εκεί στο ΟΑΚΑ, όταν ο Σιγάλας σήκωνε το κύπελλο Ελλάδος και μας έδειχνε με το δάχτυλό του… ΤΟ ΠΡΩΤΟ!

Ήμουν στο ΣΕΦ όταν ο Τόμις πυροβολούσε από τα 9 μέτρα και μας έστελνε στη Ρώμη μετά το μεθύσι του 49-69 μέσα στο ΟΑΚΑ!

ΗΜΟΥΝ ΣΤΗ ΡΩΜΗ!!

Όταν το ΣΕΦ μετακόμισε στο Παλαέουρ!

Όταν ο ΘΡΥΛΟΣ σήκωσε το ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ!

Ήμουν στο πλοίο της επιστροφής όταν η Θύρα 7 έβγαλε το συγκλονιστικό σύνθημα:
Στη Ρώμη και στο τελικό, σηκώσαμε Ευρωπαϊκόοοοοο!

Ήμουν στην υποδοχή των πρωταθλητών σε ένα ματς κόντρα στον Απόλλων Πάτρας, όπου και το Μαρακανά να είχαμε έδρα δεν θα μας χώραγε…

Ήμουν ακόμα και στο ΟΑΚΑ, ανάμεσα στους οπαδούς της ΑΕΚ, όταν η ομαδάρα του Ίβκοβιτς τελείωνε το πρωτάθλημα με 3-1 κατακτώντας και το ΤΡΙΤΟ!

Τι να λέμε τώρα ρε μάγκες…

Όλα αυτά στην ηλικία των 16!

Είναι δυνατόν να μην έχω αδυναμία σε αυτή την ομάδα;;

Και από ονόματα;;

Ονόματα ΘΡΥΛΟΙ!

Ρίβερς, Πάσπαλιε, Τάρλατς, Τάρπλεϊ, Τόμιτς, Φασούλας, Μπέρι, Σιγάλας…

Και πόσοι άλλοι…

Με κορυφαίο τον αγαπημένο μου, τον ένα και μοναδικό…

ΕΕΕΕΕΕΕΕΝΤΙ ΤΖΟΟΟΟΟΟΟΟΟΝΣΟΝ!!

………………………..

Ένα χρόνο αργότερα όμως ο κύκλος έκλεισε με το τρίποντο-φαρμάκι του Στογιάκοβιτς. Ήμουν και εκεί στο ΣΕΦ…

Το 1999 ήρθε και το ρέκβιεμ στην Ευρώπη στο αποτυχημένο φάιναλ φορ του Μονάχου…

Η τελευταία ευκαιρία να σηκώσουμε το κεφάλι χάθηκε το 2002, με την αυτοκτονία μας στους τελικούς με την ΑΕΚ…

Έκτοτε; Σκοτάδι…

Ούτε καν ήξερα πότε έπαιζε η ομάδα.

Δεν άντεχα να την βλέπω παρατημένη να μικραίνει κι άλλο…

Δεν μπορούσα να δεχτώ ότι ο φόβος και ο τρόμος της Ευρώπης,
τερμάτιζε πια 8ος στην Ελλάδα!

Ώσπου ήρθαν τα αδέλφια Αγγελόπουλοι για να αλλάξουν το ρου της ιστορίας!

Τη τελευταία 3ετία έφτασαν μια ανάσα τόσο από το πρωτάθλημα όσο και από το φάιναλ φορ… Το καταραμένο μειονέκτημα έδρας όμως στάθηκε ανυπέρβλητο εμπόδιο!

Φέτος όμως φαίνεται πως έφτασε το πλήρωμα του χρόνου!

Και ας χάθηκε το κύπελλο Ελλάδος το περασμένο Φλεβάρη…

Οι νίκες επί Παναθηναϊκού και Ταού μας έδωσαν το πολυπόθητο πλεονέκτημα έδρας σε Ελλάδα και Ευρώπη!!

Και σήμερα ξεκινάει η μεγάλη σειρά των πλέι-οφ κόντρα στη Ρεάλ Μαδρίτης…

Από το κάστρο μας, το ΣΕΦ!!

Τρία χρόνια μετά από ένα ματς με τη Μπάρτσα, ήρθε η ώρα να ξαναβρεθώ στις κερκίδες του θρυλικού σταδίου!

Στο χώρο που έζησα στιγμές ΜΕΓΑΛΕΙΟΥ και ΔΟΞΑΣ!!

Ανυπομονώ σα μικρό παιδί να βραδιάσει και να κατηφορίσω στον Πειραιά…

Από χθες το βράδυ δεν σκέφτομαι τίποτε άλλο!

Μου ξανάρχονται ένα ένα, χρόνια δοξασμένα!

Τα πληκτρολογώ και έχω ανατριχιάσει…

ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ
ΘΡΥΛΕ ΟΛΕ Σ’ΑΓΑΠΩ!!

Για το γνήσιο της ερυθρόλευκης υπογραφής,
ЯD