Σ' ευχαριστώ κόουτς και καλή τύχη (μέρος δεύτερον)

Στις δύσκολες στιγμές, στους χωρισμούς, στα διαζύγια είναι που φαίνεται ο χαρακτήρας σου. Όταν σε κυριεύει η οργή, η απογοήτευση, η πίκρα που σε οδήγησαν εκεί. Η στιγμή που το πιο εύκολο πράγμα είναι ο μηδενισμός.

Όχι. Σε αυτή το blog δεν θα βρείτε μηδενισμούς και αφορισμούς. Το έγραψα και στο προηγούμενο post, το έγραψα στο facebook, το γράφω και τώρα: Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ κόουτς Μπαρτζώκα για ό,τι έδωσες στον Ολυμπιακό.

Ό,τι και να διαβάζω, η γνώμη μου δεν αλλάζει. Δεν γίνεται μονά-ζυγά χαρισμένα σε όσους τον βρίζουν. Δεν γίνεται η ομάδα του Λονδίνου να είναι του Ντούντα και μετά από ένα μήνα στους τελικούς, του Μπαρτζώκα. Δεν γίνεται ο θρίαμβος να είναι των παικτών, η αποτυχία του προπονητή.

Η παραίτηση του κόουτς ήταν σωστή κίνηση. Η ιδανική θα ήταν να μην συνέχιζε το καλοκαίρι. Αλλά η παρουσία του αυτά τα δύο χρόνια στην ομάδα, έχει συνδεθεί και με αυτό το ανεπανάληπτο διήμερο του Λονδίνου.

Κόουτς Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ που ήσουν βασικό μέλος μιας πορείας που με έκανε να ξανακλάψω και να βγω μια βόλτα στους δρόμους, σαν να ήμουν μικρό παιδί.

Έτσι έχω μάθει από το σπίτι μου. Να ευχαριστώ ανθρώπους οι οποίοι μου έχουν προσφέρει όμορφα συναισθήματα. Ακόμα και αν έπαθα στη συνέχεια ανοσία σε εγχώριες απώλειες τίτλων. Και επιπροσθέτως, έμαθα να μην χτυπάω ανθρώπους που βρίσκονται πεσμένοι στο έδαφος.

Καλή τύχη κόουτς,
RD

Αυτό με χάλασε στο ΟΑΚΑ... (Καλή συνέχεια κόουτς)

Αυτή την ομάδα την έχω στηρίξει όσο δεν πάει. Παίκτες και προπονητή. Και με γραπτά και με διαρκείας και με ό,τι μπορείς να φανταστείς. Είναι ένα μικρό ''ευχαριστώ'' για τα δύο συνεχόμενα ευρωπαϊκά τα οποία τα έχω φυλάξει για πάντα στις πιο όμορφες ολυμπιακές μου αναμνήσεις.

Σχεδόν πάντα όμως υπάρχει ένα γαμημένο "αλλά". Και σε αυτή την περίπτωση δεν μπορείς να το παραβλέψεις. Το παράβλεψες μετά το 0-3 με πλεονέκτημα έδρας απέναντι στον Πεδουλάκη. Έχοντας ηττηθεί νωρίτερα και στον τελικό κυπέλλου (0/2).

Το παράβλεψες μετά την ήττα στο ΟΑΚΑ όταν πήγες με την αυτοπεποίθηση του 23-0. Το παράβλεψες μετά την πίκρα του ΣΕΦ όταν έχασες το πρωτάθλημα από τον προπονητή(;) Αλβέρτη (0/4).

Πώς μπορείς να το παραβλέψεις τώρα; Όχι, δεν είναι η ήττα από τις τσιρλίντερς η οποία έφτασε τους εν Ελλάδι τίτλους επί εποχής Μπαρτζώκα στο 0/5.

Αυτό που με χάλασε είναι ότι δεν με... εκνεύρισε η ήττα. Δεν με πείραξε. Δεν ξενέρωσα. Ούτε για ένα λεπτό. Γιατί όλο αυτό μου φάνηκε γνωστό έργο, με διαφορετικούς απλά πρωταγωνιστές.

Αυτή λοιπόν η ανοσία στην ήττα είναι που με χάλασε. Γι' αυτό πρέπει να αλλάξει κάτι άμεσα.

Δεν ξέρω από τακτικές, από πικ εν ρολ, από όλα αυτά για τα οποία πληρώνεται ένας προπονητής. Δεν μπορώ να τον κρίνω λοιπόν για τα παραπάνω.

Ξέρω όμως ότι αυτή η ομάδα στην Ελλάδα δεν έχει πλέον ψυχολογία, δεν έχει κουράγια ούτε να πάει μέχρι το περίπτερο να δει τα σημερινά πρωτοσέλιδα και να τσιτώσει.

ΥΓ: Λίγο πριν την ολοκλήρωση του κειμένου, ήρθε η είδηση της παραίτησης του Γιώργου Μπαρτζώκα. Νομίζω ότι ήταν η καλύτερη απόφαση για όλους. Σ' ευχαριστώ κόουτς για όσα έδωσες στην ομάδα.

Καλή συνέχεια στην καριέρα σου!

(Από ένα γαύρο προς ένα γαύρο)