Πότε παίζουμε με την Ατλέτικο;

Μετά από καιρό τα λέμε και από εδώ. Βασικά, τι να πούμε; Ο Ολυμπιακός δεν κατέβηκε ΠΟΤΕ στο Βιθέντε Καλντερόν. Να δεχθώ ότι σε ένα βαθμό, οι ποδοσφαιριστές ήταν επηρεασμένοι από την απραξία των 17 ημερών. Σε ένα βαθμό όμως ρε παιδιά. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι ότι η ομάδα έπαιξε άσχημα. Το βασικό θέμα (μου) είναι ότι δεν πάλεψε καθόλου. Δεκατέσσερα άψυχα παλικάρια στον αγωνιστικό χώρο. Ακόμα και ο Μίτσελ φαινόταν κουρασμένος στον πάγκο. Πρώτη φορά τέτοια εικόνα.

Πρέπει να γυρίσω πολύ πίσω το χρόνο για θυμηθώ ανάλογη παράδοση άνευ όρων από τον Ολυμπιακό εκτός έδρας σε αγώνα Champions League. Στο καταραμένο ματς στο Τορίνο με τη Γιουβέντους το 2003. Έκτοτε οι ερυθρόλευκοι είχαν χάσει μόλις δύο φορές με τρία γκολ διαφορά. Τον Μάρτιο στο Ολντ Τράφορντ (3-0) όπου μέχρι το τέλος πάλεψαν για το γκολ της πρόκρισης, έχοντας σημαντικές ευκαιρίες. Και τον Μάρτιο του 2008 στο Στάμφορντ Μπριτζ (3-0), όπου σε καμία περίπτωση δεν παρουσίασαν αυτή χθεσινή εικόνα διάλυσης.

Ευθύνες να μοιράσουμε; Προφανώς μοιράζονται σε όλους αυτούς που πήραν και τα συγχαρητήρια για τις νίκες με Ατλέτικο και Γιουβέντους αλλά και την πολύ καλή εμφάνιση στο πρόσφατο ματς στο Τορίνο, παρά την ήττα με 3-2. Έτσι είναι το ποδόσφαιρο. Όλοι κερδίζουν και όλοι χάνουν. Το θέμα όμως είναι πώς χάνουν... Γιατί ο ρεαλιστικός στόχος του Ολυμπιακού εξ' αρχής ήταν η τρίτη θέση σε αυτόν τον όμιλο. Στόχο που τον κρατά στα χέρια του. Δεν έχασε τίποτα από την ήττα στη Μαδρίτη. Μπορεί να χάσει όμως πολλά από τον τρόπο...

Και αυτό θα φανεί μέσα στις επόμενες ημέρες. Με ψυχωμένες εμφανίσεις και νίκες απέναντι στον ΠΑΟΚ (3/12) και την Μάλμε (9/12) στο Καραϊσκάκη, θα έρθουν καλά ποδοσφαιρικά Χριστούγεννα.

Γιατί ρε Ρομπέρτο;

Άλλη μία όμορφη μέρα. Ευρωπαϊκή. Από αυτές που τα τελευταία χρόνια τείνουν να γίνουν συνήθεια. Από αυτές που πριν την εποχή του Βαλβέρδε ήταν συνήθως η εξαίρεση. Να εκτιμάμε λοιπόν αυτό που βλέπουμε, αυτό που έχουμε.

Άλλη μία όμορφη μέρα. Ευρωπαϊκή. Από αυτές που οι αντίπαλοι στην Ελλάδα ντύνονται με τα χρώματα των αντιπάλων του Ολυμπιακού και ονειρεύονται 5άρες και 7άρες. Και τελικά καταλήγουν στο να βλέπουν στη NOVA τα άλλα παιχνίδια, κλείνοντας τη ΝΕΡΙΤ που δείχνει τον Ολυμπιακό.

Άλλη μία όμορφη μέρα. Ευρωπαϊκή. Σαν αυτή που ξεκίνησε να είναι εκείνο το βροχερό βράδυ του Μαρτίου του 1999 στο ΟΑΚΑ. Και τελικά με βρήκε, παιδί, να κλαίω μετά τη λήξη του αγώνα σ' ένα κάθισμα της Θύρας 33. Γιατί να είσαι 13χρονο εκείνο το βράδυ στο ΟΑΚΑ ρε Ρομπέρτο;

ΥΓ: Παράσημο καριέρας για τον Ισπανό η κίνηση του Μπουφόν μετά το τέλος του αγώνα να σπεύσει να του δώσει συγχαρητήρια. Και τρανή απόδειξη ότι ο Ιταλός δεν έγινε σπουδαίος τερματοφύλακας μόνο λόγω ικανοτήτων, αλλά και χαρακτήρα.

Από βολέ του τερματοφύλακα ρε φίλε

Όταν τρως δύο (2) γκολ από βολέ του αντίπαλου τερματοφύλακα (!) δεν δικαιούσε να μιλάς ούτε για πέναλτι, ούτε για τίποτα.

Αυτό το "δύο φθηνά γκολ έφεραν την ήττα - δεν δόθηκε καθαρό πέναλτι'' που έχει τώρα η ΝΕΡΙΤ, ταιριάζει για κυριακάτικη βραδινή εκπομπή του ΣΚΑΪ.

ΥΓ: Αναμενόμενο να ξεσκιστεί η άμυνα. Υπάρχει όμως και σοβαρό πρόβλημα κάπου στο κέντρο της επίθεσης το οποίο μέχρι και στον αγώνα με τη Βέροια φαινόταν ξεκάθαρα...

Νίκησε την Μπαρτσελόνα, αλλά...

Σύμφωνα με τη μόδα να κράζουμε τον Ολυμπιακό για τους λίγους Έλληνες, η Παρί Σεν Ζερμέν δεν πρέπει να χαίρεται το 3-2 επί της Μπαρτσελόνα.

Είχε ένα Γάλλο στην ενδεκάδα και αυτός από πατέρα Αγκολέζo και μητέρα Κονγκολέζα.

ΥΓ: Θα μου πει ο δικηγόρος του διαβόλου, ότι οι ξένοι δεν νιώθουν τον κόσμο (βλέπε Περιστέρι). Γι' αυτό όμως υπάρχει ο αρχηγός σε μια ομάδα, να τους πει δύο φωνήεντα. Η' τρία ή τέσσερα. Όσα χρειαστούν τέλος πάντων.

Η' κάποιος που ξέρει που βρίσκεται και ας είναι ξένος.

Ο Παναθηναϊκός των "μικρών" γηραιότερος από τον Ολυμπιακό

Άκουγα στην μετάδοση του ΑΝΤ1 για τους πιτσιρικάδες του Αναστασίου που προσπάθησαν να γυρίσουν το ματς με τη Ντινάμο Μόσχας. Για τα παιδιά που μαζεύουν εμπειρίες.

Ξέρεις αυτή τη νεανική ομάδα που ξεχειλίζει από υγεία (αγαπημένο σλόγκαν) και το μέλλον της ανήκει.

Και έβλεπα στην 11άδα τον Πράνιτς, τον Κοτσόλη, τον Σίλντεφελντ, τον Νάνο, τον Μέντες και κάτι δεν μου κόλλαγε.

Έψαξα τις ηλικίες των 11 που ξεκίνησαν με τους Ρώσους (πηγή από uefa.com)

ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ VS. NTINAMO
Κοτσόλης 35, Τριανταφυλλόπουλος 21, Μέντες 32, Κλωναρίδης 22, Λαγός 22, Ζέκα 26, Καρέλης 22, Νάνο 29. Σίλντεφελντ 29, Ντίνας 24, Πράνιτς 32
Σύνολο: 294 
Μέσος Όρος: 26.7

Δεν τη λες και ομάδα μπέμπηδων, πιτσιρικάδων που κάνουν τα πρώτα τους βήματα. Για να δω όμως τι έγινε και με τον "έμπειρο" Ολυμπιακό στην πρεμιέρα του με τη φιναλίστ του Τσου Λου, Ατλέτικο Μαδρίτης. Γιατί είδα κάτι 20χρονους και 22 χρονους στην 11άδα (πηγή από uefa.com)

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ VS. ΑΤΛΕΤΙΚΟ
Ρομπέρτο 28, Μανιάτης 27, Μποτία 25, Μιλιβόγιεβιτς 23, Αφελάι 28, Μήτρογλου 26, Τσόρι 33, Κασάμι 22, Ομάρ 22, Αμπιντάλ 35, Μαζουακού 20
Σύνολο: 289
Μέσος Όρος: 26.2 

Wait, what? Ο μέσος όρος της 11άδας των πιτσιρικάδων του Παναθηναϊκού είναι μεγαλύτερος από του Ολυμπιακού; Η' αν προτιμάτε είναι πάνω κάτω ο ίδιος; Ω, ναι.

Η εξομολόγηση ενός αυθεντικού Παναθηναϊκού

Να κάτσω να ασχοληθώ αυτή τη στιγμή με την ''Πω-πω μια Ατλέτικο'' της Κυριακής η οποία ήρθε χθες "να γλεντήσει τον θίασο" αλλά σήμερα έγινε από Μαδρίτης, Κερατσινίου; Προτιμώ να ακούσω τι λέει ένας ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΚΑΙ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ.

Έχω την τιμή να γνωρίζω έναν Παναθηναϊκό που το όνομά του και η ιστορία του στην ομάδα δεν μπορεί να μπει στη ζυγαριά με κανένα εξώφυλλο ή οπισθόφυλλο οπαδικής εφημερίδας. Ένας αξιόλογος άνθρωπος, αυθεντικός τύπος που απολαμβάνεις να μιλάς μαζί του για μπάλα.

Με βλέπει λοιπόν σήμερα και με πλησιάζει. Τον κοιτάω, του χαμογελάω και περιμένω όλος αυτιά την ατάκα του... Ζω για το σχόλιό του.

''Κόντεψα να πεθάνω χθες από τον φθόνο μου. Ανθρώπινο, ειλικρινές συναίσθημα. 'Όταν εσύ είσαι το ανέκδοτο του Europa και αυτοί παίζουν όπως εσύ έπαιζες παλιά... Νοιώθω φρικτά''.

Αυτό σημαίνει άρρωστος (με την καλή έννοια) οπαδός. Δεν είναι υποχρεωμένος να χαρεί με την ευρωπαϊκή επιτυχία του αιώνιου αντιπάλου επειδή είναι ελληνική ομάδα. Αυτά είναι αστεία. Ούτε όμως βγάζει απίστευτο κόμπλεξ.

Παραδέχεται το τι πέτυχε ο αντίπαλός του μέσα από τα συναισθήματά του. Και δεν τα κρύβει. Και πιστέψτε με. Για να νιώθει έτσι αυτός ο άνθρωπος που έχει ζήσει σε όλο του το μεγαλείο τον Panathinaikos, όντως κάτι σπουδαίο έκανε χθες ο Olympiacos.

Το ευχαριστήθηκα ρε παιδί μου!

Πω, πω, πω, πω γκρίνια. Απάλευτη για την πρώτη επαφή με το facebook μετά από 15 ημέρες. Τι να πω, εμένα μου αρκεί να βλέπω τον Ολυμπιακό να παίζει καλά άσχετα με το ποιος παίζει σε αυτόν. Α, και την Μαρίνα να μεταφράζει. Αυτά.

Αυτό ήταν το σχόλιό μου όταν γύρισα από τις διακοπές και είδα τον κακό χαμό επειδή μετά την πώληση του Σάμαρη του Μανωλά και του Χολέμπας, δόθηκε ο Αβραάμ και ο Σαβιόλα και το Καραϊσκάκη και το πούλμαν και δεν ξέρω εγώ τι άλλο.

Γκρίνια, φασαρία, απογοήτευση. Πάει ο Ολυμπιακός, καταστράφηκε! Που θα πάμε στο Τσου Λου με τους Μποτίες, τους Ελαμπντατέτοιους και τους Μαζουάκες; Ήδη χάσαμε βαθμούς στο Αγρίνιο ρε!

Και εγώ ο καψερός ουσιαστικά έλεγα ότι δεν γίνεται να κρίνεις μία ομάδα τον Αύγουστο. Υπομονή ρε παιδιά. Υπομονή να δούμε τι ομάδα φτιάχνει ο Μίτσελ. Και αν είναι καλή ομάδα, αδιαφορώ για την εθνικότητα των παικτών. Δεν είμαι υπάλληλος στα σύνορα για να ελέγχω διαβατήρια.

Αν μπορεί ο Μαζουακού να ανεβοκατεβαίνει όλη την πλευρά σε όλο τον αγώνα, χαλάλι του όπου και αν γεννήθηκε. Το ίδιο και για εκείνον τον Ελαμπ..., Ομάρ. Τι με ενδιαφέρει τι γλώσσα μιλάει αυτός ο Μιλιβόγεβιτς αν σε έναν αγώνα κάνει 17 χιλιόμετρα. Η' αν ο Κασάμι βγει ένας υπερβελτιωμένος Στολτίδαρος χωρίς να κατάγεται από τη χώρα του Στολτίδαρου.

Το μόνο που θέλω είναι να βλέπω τον Θρύλο να μπαίνει στα ευρωπαϊκά παιχνίδια και να παίζει στα ίσια τις κορυφαίες ομάδες. Το ξεκίνησε με τον Βαλβέρδε, το συνεχίζει με τον Μίτσελ.

Γιατί αν κάποιος μου πει ότι τώρα δεν φουσκώνει από υπερηφάνεια μετά από τη νίκη επί αυτής της Ατλέτικο επειδή στην 11άδα υπήρχαν 2 Έλληνες τότε ας αναλάβει τον λογαριασμό του τουίτερ του Αλαφούζου.

ΥΓ: Τίποτα δεν τελείωσε φυσικά στον όμιλο. Ακόμα είναι δύσκολο να περάσει ο Ολυμπιακός. Και ούτε εξασφάλισε καμία τρίτη θέση. Ο δρόμος είναι μακρύς. Απλά σήμερα το ευχαριστήθηκα ρε παιδί μου!

ΥΓ2: Είμαι προφήτης. Είπα ότι θα τη νικήσουμε την Ατλέτικο από τις 13 Αυγούστου. Πριν κληρωθούμε μαζί της.

Δανεικός ο Ρουγκάλας στην Ατλέτικο. Να το δείτε, θα τη νικήσουμε στους ομίλους και θα γράφει ο Αλαφούζος για παράρτημα.
— Red Duckling (@RedDuckling) August 13, 2014

Καναπές day

Έχουμε σε πράσινο.

Έχουμε σε κίτρινο και μαύρο.

Έχουμε και σε σκέτο μαύρο.

Με την αγορά καναπέ (οποιουδήποτε χρώματος) δώρο το παρακάτω ξυπνητήρι για να βάλεις υπενθύμιση ότι απόψε στις 21:45 γίνεσαι Ατλέτικο.

Κατάμεστο το Καραϊσκάκη!

Πανικός για ένα εισιτήριο σήμερα στο Καραϊσκάκης, γράφει μία ιστοσελίδα. Παροξυσμός, σημειώνει άλλη. Χαμός και ουρές στο Φάληρο για ένα μαγικό χαρτάκι, διαβάζω κάπου αλλού. 

Αυτά είναι! Μπορεί στα σόσιαλ ο φίλαθλος του Ολυμπιακού να βγάζει μία διαρκή γκρίνια για όσα έγιναν ή δεν έγιναν στο μεταγραφικό παζάρι, αλλά την ώρα που παίζει ο Θρύλος είναι ΕΚΕΙ.

Πόσο χαίρομαι που θα είναι γεμάτο το γήπεδο με τον ΟΦΗ.

Arsenal-Nikopolidis 2-0

Απόψε στη ...Μαύρη Τρύπα!

Πως αλλιώς να χαρακτηρίσω το Νησί για τον Ολυμπιακό; Σε οχτώ επίσημες ευρωπαϊκές επισκέψεις, μετράει ισάριθμες ήττες με τέρματα… 1-27! Γι’αυτό άλλωστε την αποψινή αναμέτρηση την περιμένουν με περισσότερη αγωνία οι …εγχώριοι αντίπαλοι που ανυπομονούν να βγάλουν το άχτι τους! Ίδωμεν…

Attack Now Greeks!

Σε λίγη ώρα η κουρασμένη και με ελλείψεις Εθνική δίνει την μάχη απέναντι στον κακό της δαίμονα την Ισπανία. Ωστόσο τα παιδιά του Γιόνας δεν έχουν και δεν πρέπει να φοβηθούν τίποτα! Απλά ας παίξουν το μπάσκετ που ξέρουν με πάθος και ψυχή! Και όπως έγραψε η η Θύρα 7 την Τετάρτη στους παίχτες του Ολυμπιακού:

ATTACK NOW AND MAKE YOUR OWN LUCK!

(όσοι θέλουν την φώτο σε μεγαλύτερη ανάλυση: http://rapidshare.com/files/282178233/attack_now_by_redduckling.jpg)

Πολύ σκληρός για να πεθάνει!

Χωρίς προπονητή... Χωρίς ψυχολογία... Χωρίς βασικούς παίχτες... Χωρίς φυσική κατάσταση... Χωρίς επιθετικό σχέδιο... ΑΛΛΑ ΜΕ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΨΥΧΗΣ στο β'ημίχρονο και κορυφαίο τον Τοροσίδη επικράτησε της Αλκμάαρ με 1-0!

Επιστροφή στη γνώριμη ώρα... 21:45!

Το πόσο ξεχωριστά είναι τα βράδια του Champions League, το συνειδητοποίησα πέρσι όταν ο Ολυμπιακός βρέθηκε μετά από 11 χρόνια εκτός ομίλων...

Γιατί το Champions League είναι αυτή η προσμονή να νυχτώσει για να βρεθείς στο γήπεδο και να αντικρίσεις το σεντόνι στρωμένο στη σέντρα...

Είναι αυτή η αίσθηση που σου μένει όταν ακούς τον ύμνο της διοργάνωσης και όλο το γήπεδο όρθιο να φωνάζει "Οε,οε,οε Θρυλεεεε Θεέεεε"...

Είναι η υπερηφάνεια όταν κοιτάς στα μάτια τις μεγαλύτερες ομάδες της Ευρώπης...

Είναι η ντροπή όταν χάνεις το μέτρημα από τα γκολ που δέχεσαι...

Είναι η έκσταση όταν προηγήσε στο Ανφιλντ και είσαι έτοιμος να αποκλείσεις τη Λίβερπουλ...

Είναι η απογοήτευση όταν στο δεύτερο ημίχρονο τα όνειρά σου καταρρέουν...

Είναι το γκολ του Γκόγκιτς που σε φέρνει μια ανάσα από τα ημιτελικά...

Είναι ο αέρας που σου κλέβει αυτή την πρόκριση...

Είναι τα διπλά σε Βρέμη και Ολίμπικο...

Είναι οι πικρές πρεμιέρες με Ρόζενμποργκ και Βαλένθια...

Είναι το απίστευτο 6-2 επί της Λεβερκούζεν...

Είναι η 3αρα από τη Μακάμπι μια εβδομάδα αργότερα...

Είναι τα γκολ του Στέλιου με την Πόρτο και την Κροάσια, του Αλεξανδρή με τον Αγιαξ, του Ζιο με τη Γαλατά...

Είναι οι διαιτητικές σφαγές στο Μπερναμπέου...

Είναι η χαμένη ευκαιρία του Ντάρκο στο ίδιο γήπεδο...

Είναι η μόνη ελπίδα να μεταμορφωθούν απόψε οι παίκτες-φαντάσματα που είδαμε το Σάββατο...

ΑΤΤΑCK NOW!

Βουντού, βουντού...

Επιστροφή στα αστέρια απόψε για τον Ολυμπιακό, 18 μήνες μετά το τελευταίο του παιχνίδι στη διοργάνωση. Ποιος θα το έλεγε όμως ότι αυτή η επιστροφή θα έβρισκε στον πάγκο τον …Μπόζινταρ Μπάντοβιτς(!) και στα χαφ τους Λεονάρντο και Ζαϊρί. Για το τελευταίο ας όψεται η νέα θλάση του Γκαλέτι αμέσως μετά την αποθεραπεία(;) της προηγούμενης! Φαίνεται πως τα βουντού των αντιολυμπιακών πιάνουν στον Αργεντίνο…

Ομιλος φωτιά ...στα κόκκινα!

Χθες η Μπάρτσα, του χρόνου;;

Μεγάλες προσδοκίες…

Προχθές το βράδυ οι περισσότεροι «στηθήκαμε» μπροστά στον τηλεοπτικό μας δέκτη περιμένοντας να παρακολουθήσουμε ένα ποδοσφαιρικό υπερθέαμα.

Από την μία μεριά η Μπαρτσελόνα η οποία φέτος παίζει μπάλα από άλλο πλανήτη και από την άλλη η Τσέλσι που στα προημιτελικά είχε σκοράρει 7 φορές κόντρα στην Λίβερπουλ…

Αποτέλεσμα;; Ένα τεράστιο 0-0 συνοδευμένο από θέαμα αντάξιο της ποιότητας ενός αγώνα Θρασύβουλου-Λεβαδειακού!

Δυστυχώς όμως ούτε ο δεύτερος ημιτελικός ανάμεσα σε Μάντσεστερ και Άρσεναλ μας αντάμειψε για τα 90 λεπτά που ξοδέψαμε παρακολουθώντας τον…

Ωστόσο πιθανότατα να μην στεναχωρήσει καθόλου την ομάδα του Φέργκιουσον καθώς το 1-0 με το οποίο νίκησε τους Λονδρέζους μπορεί να αποδειχθεί υπεραρκετό στην ρεβάνς!

Όπως βλέπετε και στον πίνακα, τα τελευταία πέντε χρόνια… 5 φορές μία ομάδα έφτασε στον τελικό αποκλείοντας τον αντίπαλό της με μια νίκη με 1-0 και με μια ισοπαλία 0-0!!

Επιπλέον το 2006 η Λίβερπουλ έφτασε στον τελικό σημειώνοντας και αυτή ένα γκολ, αποκλείοντας την Τσέλσι στα πέναλτι.

Δηλαδή οι 6 στους 10 φιναλίστ, πέρασαν στον τελικό σημειώνοντας ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΓΚΟΛ στα ημιτελικά!!

Σύμπτωση;; Όταν τα τελευταία 5 χρόνια παρουσιάζεται ένα ποσοστό 60%, μόνο για σύμπτωση δεν μπορείς να το λογίσεις! Μάλλον για ισχυρή πλειοψηφία!

Τι συμβαίνει λοιπόν και σπουδαίες ομάδες παρουσιάζουν τόσο κακό θέαμα μια ανάσα πριν τον τελικό;;

Ακριβώς εκεί βρίσκεται η πηγή του κακού: Μια ανάσα πριν τον τελικό!!

Όταν έχεις κάνει όλο το μακρινό ταξίδι από τον Σεπτέμβρη μέχρι εδώ, θυσιάζεις τα πάντα για να βρεθείς στο σπουδαιότερο ματς που μπορεί να δώσει μια ομάδα στην ιστορία της. Η΄ πιο απλά... ο σκοπός αγιάζει τα μέσα!

Ταυτόχρονα το άγχος μπορεί να λυγίσει τα πόδια των ποδοσφαιριστών, που δεν θέλουν οι κόποι μιας ολόκληρης χρονιάς να σταματήσουν μπροστά στη βρύση χωρίς να δροσιστούν με νερό!

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα περιμένουμε ένα ημιτελικό Champions League με μεγάλες προσδοκίες, ας σκεφτούμε πρώτα τι μας έχει διδάξει το παρελθόν!

Δωρεάν μαθήματα για το τι εστί μεγάλη ομάδα!

Δεν είχα σκοπό να επανέλθω στη συζήτηση για τον αγώνα με την Λάρισα. Αλλά μετά την ποδοσφαιρική πανδαισία που έζησα χθες το βράδυ μέσα από τον τηλεοπτικό μου δέκτη θα ήθελα να σημειώσω δυο τρία πραγματάκια…

Διάβασα πολλές απόψεις για τον αγώνα της Κυριακής. Πολλές από αυτές υποστηρίζουν ότι ο Ολυμπιακός είναι μεγάλη ομάδα και δεν επιτρέπεται να χάνει! Μάλιστα αυτή την άποψη δεν την άκουσα μόνο από οπαδούς του Ολυμπιακού (που μπορεί και να δικαιολογούνται σε ένα πολύ μικρό βαθμό), αλλά την είδα γραμμένη και στην πρώτη αθλητική εφημερίδα της χώρας από τον Γιώργο Χελάκη: «Ο Ολυμπιακός είναι πολύ μεγάλη ομάδα, που δεν επιτρέπεται να χάνει στο Καραϊσκάκη ακόμα κι όταν κατεβάζει τα δεύτερα, πολύ περισσότερο όταν από την ήττα του μια ομάδα ωφελείται και μια άλλη ζημιώνεται».

Ευτυχώς πριν χάσω το λίγο μυαλό που μου έχει απομείνει, ήρθε χθες το βράδυ η Λίβερπουλ και μας παρέδωσε δωρεάν μαθήματα για το τι σημαίνει να είσαι ΜΕΓΑΛΗ ΟΜΑΔΑ!!

Μεγάλη ομάδα φυσικά και δεν θεωρείται αυτή που …δεν επιτρέπεται να χάσει! Μεγάλη ομάδα είναι αυτή που για να είσαι 100% σίγουρος ότι την έχεις νικήσεις, την έχεις καταβάλει… περιμένεις το τελευταίο σφύριγμα του διαιτητή!!

Οι περισσότεροι είδαμε το χθεσινό ματς σαν ουδέτεροι. Και όσοι είχαμε nova διαλέξαμε να δούμε αυτό το ματς και όχι της Μπαρτσελόνα. Γιατί; Γιατί ήμασταν σίγουροι ότι η πρόκριση δεν είχε τελειώσει παρά το 1-3 του Άνφιλντ!

Δικαιωθήκαμε κιόλας στο πρώτο μισάωρο με το σκορ να είναι 0-2! Αλλά ακόμα και όταν η Τσέλσι κατάφερε στην επανάληψη να ισοφαρίσει μέσα σε 6 λεπτά κανείς μας δεν είχε ξεγράψει την Λίβερπουλ!

Μέχρι το 76’ όπου ο Λάμπαρντ έκανε το 3-2. Εκεί λες δεν μπορεί, τελικά λύγισαν! Πάλεψαν άξια μέχρι το τέλος αλλά λύγισαν! Μέχρι όμως να τελειώσεις την σκέψη σου το σκορ έχει γίνει 3-4!! ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ!!

Άλλο ένα γκολ και πέρασαν! Τελικά το γκολ θα έρθει πάλι από τον Λάμπαρντ και 4-4!! Και πάλι όμως δεν μπορείς να τους ξεγράψεις! Μένει 1 λεπτό συν τις καθυστερήσεις, μα κανείς δεν τους θεωρεί τελειωμένους…

Επιμένουν, πιέζουν! Στο 91’ χάνουν μεγάλη ευκαιρία για το 4-5!! Δύο λεπτά αργότερα ο διαιτητής σφυρίζει και οι οπαδοί της Τσέλσι μπορούν ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ να πανηγυρίσουν την πρόκριση! Μια σπουδαία πρόκριση απέναντι σε έναν αντίπαλο που δεν έλεγε να «πεθάνει»… Απέναντι σε μια πραγματικά ΜΕΓΑΛΗ ΟΜΑΔΑ!!

Ειλικρινά όμως αν δεν το έχεις ζήσει από κοντά, δεν μπορείς να καταλάβεις την απίστευτη αύρα που βγάζει η Λίβερπουλ! Εγώ ήμουν τυχερός και τον Μάη του 2007 την έζησα στον τελικό της Αθήνας. Ακόμα και με το σκορ 2-0 για την Μίλαν και με την εμφάνιση της Λίβερπουλ να είναι μέτρια, ένοιωθες στην ατμόσφαιρα ότι κάτι μαγικό μπορεί να γίνει, κάτι όπως και στον τελικό της Κωνσταντινούπολης. Όταν ήρθε στο 90’ η μείωση σε 2-1, ήσουν σίγουρος ότι θα ερχόταν και η ισοφάριση. Το έβλεπες στα παγωμένα πρόσωπα των Ιταλών φιλάθλων… στη σιωπή τους στα 3 λεπτά των καθυστερήσεων…

Τελικά το 2-2 δεν ήρθε ποτέ… Τι σημασία έχει όμως;; Ο «τρόμος» που έζησαν εκείνα τα λεπτά οι Ιταλοί, ο «τρόμος» που έζησαν χθες οι φίλοι της Τσέλσι… αυτός σε κάνει στα μάτια των αντιπάλων ΜΕΓΑΛΗ ΟΜΑΔΑ!!

Υγ1: Τι αφελής ήμουν όταν έλεγα ότι προκριθήκαμε στο ημίχρονο του αγώνα στο Άνφιλντ; Ο Ριβάλντο είχε σκοράρει και η Λίβερπουλ ήθελε τρία γκολ…

Υγ2: Πριν ένα μήνα τα καμάρια μας είχαν ηττηθεί με 1-3 στην έδρα μας από την …Σεντ Ετιέν. Στη ρεβάνς στην Γαλλία πήγαν για ΤΟΥΡΙΣΜΟ!! Πόσο θα ήθελα να τους έβλεπε να έμπαιναν στο γήπεδο όπως οι παίχτες της Λίβερπουλ χθες το βράδυ…

Υγ3: Για μένα ο Ολυμπιακός δεν έπαιξε σαν μεγάλη ομάδα ούτε στο 1-3 μέσα στη Βρέμη, ούτε στο 1-2 μέσα στη Ρώμη. Ο Ολυμπιακός ήταν ΜΕΓΑΛΗ ΟΜΑΔΑ στην ήττα με 4-2 από την Ρεάλ!! Γιατί ενώ έπαιζε από το 10’ με παίχτη λιγότερο και βρέθηκε 2 φορές πίσω στο σκορ… πάλευε μέχρι τις καθυστερήσεις με νύχια και με δόντια για να μην ηττηθεί! Τελικά λύγισε στο 93’… Βλέποντας όμως τους οπαδούς της Ρεάλ να αποθεώνουν τον Κασίγιας που κράτησε το 3-3 στο σουτ του Ντάρκο, ένοιωσα ότι υποστηρίζω μια ΜΕΓΑΛΗ ΟΜΑΔΑ!!

15/4/1989 - 15/4/2009
Gone But Not Forgotten!
http://en.wikipedia.org/wiki/Hillsborough_disaster

Το deja vu του σερ Αλεξ...

Θυμάμαι πριν 5 χρόνια...
Παίζαμε με την Πόρτο και ισοφαριστήκαμε στο 89'!!
Πωπωπω, πως πανηγύρισε αυτός ο Μουρίνιο...

Αλλά φέτος φρόντισα και τον απέκλεισα στην προηγούμενη φάση!
Που είσαι τώρα Ζοσέ;; χα,χα,χα!

89ο λεπτό: Ο Μαριάνο μόνος απέναντι από τον Φαν ντε Σαρ και...
γκοοοοολ 2-2!!




Γκοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοολ!!

Εεεεεεε;; Τι έγινε ρε παιδιά;;