Μεγάλες προσδοκίες…

Προχθές το βράδυ οι περισσότεροι «στηθήκαμε» μπροστά στον τηλεοπτικό μας δέκτη περιμένοντας να παρακολουθήσουμε ένα ποδοσφαιρικό υπερθέαμα.

Από την μία μεριά η Μπαρτσελόνα η οποία φέτος παίζει μπάλα από άλλο πλανήτη και από την άλλη η Τσέλσι που στα προημιτελικά είχε σκοράρει 7 φορές κόντρα στην Λίβερπουλ…

Αποτέλεσμα;; Ένα τεράστιο 0-0 συνοδευμένο από θέαμα αντάξιο της ποιότητας ενός αγώνα Θρασύβουλου-Λεβαδειακού!

Δυστυχώς όμως ούτε ο δεύτερος ημιτελικός ανάμεσα σε Μάντσεστερ και Άρσεναλ μας αντάμειψε για τα 90 λεπτά που ξοδέψαμε παρακολουθώντας τον…

Ωστόσο πιθανότατα να μην στεναχωρήσει καθόλου την ομάδα του Φέργκιουσον καθώς το 1-0 με το οποίο νίκησε τους Λονδρέζους μπορεί να αποδειχθεί υπεραρκετό στην ρεβάνς!

Όπως βλέπετε και στον πίνακα, τα τελευταία πέντε χρόνια… 5 φορές μία ομάδα έφτασε στον τελικό αποκλείοντας τον αντίπαλό της με μια νίκη με 1-0 και με μια ισοπαλία 0-0!!

Επιπλέον το 2006 η Λίβερπουλ έφτασε στον τελικό σημειώνοντας και αυτή ένα γκολ, αποκλείοντας την Τσέλσι στα πέναλτι.

Δηλαδή οι 6 στους 10 φιναλίστ, πέρασαν στον τελικό σημειώνοντας ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΓΚΟΛ στα ημιτελικά!!

Σύμπτωση;; Όταν τα τελευταία 5 χρόνια παρουσιάζεται ένα ποσοστό 60%, μόνο για σύμπτωση δεν μπορείς να το λογίσεις! Μάλλον για ισχυρή πλειοψηφία!

Τι συμβαίνει λοιπόν και σπουδαίες ομάδες παρουσιάζουν τόσο κακό θέαμα μια ανάσα πριν τον τελικό;;

Ακριβώς εκεί βρίσκεται η πηγή του κακού: Μια ανάσα πριν τον τελικό!!

Όταν έχεις κάνει όλο το μακρινό ταξίδι από τον Σεπτέμβρη μέχρι εδώ, θυσιάζεις τα πάντα για να βρεθείς στο σπουδαιότερο ματς που μπορεί να δώσει μια ομάδα στην ιστορία της. Η΄ πιο απλά... ο σκοπός αγιάζει τα μέσα!

Ταυτόχρονα το άγχος μπορεί να λυγίσει τα πόδια των ποδοσφαιριστών, που δεν θέλουν οι κόποι μιας ολόκληρης χρονιάς να σταματήσουν μπροστά στη βρύση χωρίς να δροσιστούν με νερό!

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα περιμένουμε ένα ημιτελικό Champions League με μεγάλες προσδοκίες, ας σκεφτούμε πρώτα τι μας έχει διδάξει το παρελθόν!

Δωρεάν μαθήματα για το τι εστί μεγάλη ομάδα!

Δεν είχα σκοπό να επανέλθω στη συζήτηση για τον αγώνα με την Λάρισα. Αλλά μετά την ποδοσφαιρική πανδαισία που έζησα χθες το βράδυ μέσα από τον τηλεοπτικό μου δέκτη θα ήθελα να σημειώσω δυο τρία πραγματάκια…

Διάβασα πολλές απόψεις για τον αγώνα της Κυριακής. Πολλές από αυτές υποστηρίζουν ότι ο Ολυμπιακός είναι μεγάλη ομάδα και δεν επιτρέπεται να χάνει! Μάλιστα αυτή την άποψη δεν την άκουσα μόνο από οπαδούς του Ολυμπιακού (που μπορεί και να δικαιολογούνται σε ένα πολύ μικρό βαθμό), αλλά την είδα γραμμένη και στην πρώτη αθλητική εφημερίδα της χώρας από τον Γιώργο Χελάκη: «Ο Ολυμπιακός είναι πολύ μεγάλη ομάδα, που δεν επιτρέπεται να χάνει στο Καραϊσκάκη ακόμα κι όταν κατεβάζει τα δεύτερα, πολύ περισσότερο όταν από την ήττα του μια ομάδα ωφελείται και μια άλλη ζημιώνεται».

Ευτυχώς πριν χάσω το λίγο μυαλό που μου έχει απομείνει, ήρθε χθες το βράδυ η Λίβερπουλ και μας παρέδωσε δωρεάν μαθήματα για το τι σημαίνει να είσαι ΜΕΓΑΛΗ ΟΜΑΔΑ!!

Μεγάλη ομάδα φυσικά και δεν θεωρείται αυτή που …δεν επιτρέπεται να χάσει! Μεγάλη ομάδα είναι αυτή που για να είσαι 100% σίγουρος ότι την έχεις νικήσεις, την έχεις καταβάλει… περιμένεις το τελευταίο σφύριγμα του διαιτητή!!

Οι περισσότεροι είδαμε το χθεσινό ματς σαν ουδέτεροι. Και όσοι είχαμε nova διαλέξαμε να δούμε αυτό το ματς και όχι της Μπαρτσελόνα. Γιατί; Γιατί ήμασταν σίγουροι ότι η πρόκριση δεν είχε τελειώσει παρά το 1-3 του Άνφιλντ!

Δικαιωθήκαμε κιόλας στο πρώτο μισάωρο με το σκορ να είναι 0-2! Αλλά ακόμα και όταν η Τσέλσι κατάφερε στην επανάληψη να ισοφαρίσει μέσα σε 6 λεπτά κανείς μας δεν είχε ξεγράψει την Λίβερπουλ!

Μέχρι το 76’ όπου ο Λάμπαρντ έκανε το 3-2. Εκεί λες δεν μπορεί, τελικά λύγισαν! Πάλεψαν άξια μέχρι το τέλος αλλά λύγισαν! Μέχρι όμως να τελειώσεις την σκέψη σου το σκορ έχει γίνει 3-4!! ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ!!

Άλλο ένα γκολ και πέρασαν! Τελικά το γκολ θα έρθει πάλι από τον Λάμπαρντ και 4-4!! Και πάλι όμως δεν μπορείς να τους ξεγράψεις! Μένει 1 λεπτό συν τις καθυστερήσεις, μα κανείς δεν τους θεωρεί τελειωμένους…

Επιμένουν, πιέζουν! Στο 91’ χάνουν μεγάλη ευκαιρία για το 4-5!! Δύο λεπτά αργότερα ο διαιτητής σφυρίζει και οι οπαδοί της Τσέλσι μπορούν ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ να πανηγυρίσουν την πρόκριση! Μια σπουδαία πρόκριση απέναντι σε έναν αντίπαλο που δεν έλεγε να «πεθάνει»… Απέναντι σε μια πραγματικά ΜΕΓΑΛΗ ΟΜΑΔΑ!!

Ειλικρινά όμως αν δεν το έχεις ζήσει από κοντά, δεν μπορείς να καταλάβεις την απίστευτη αύρα που βγάζει η Λίβερπουλ! Εγώ ήμουν τυχερός και τον Μάη του 2007 την έζησα στον τελικό της Αθήνας. Ακόμα και με το σκορ 2-0 για την Μίλαν και με την εμφάνιση της Λίβερπουλ να είναι μέτρια, ένοιωθες στην ατμόσφαιρα ότι κάτι μαγικό μπορεί να γίνει, κάτι όπως και στον τελικό της Κωνσταντινούπολης. Όταν ήρθε στο 90’ η μείωση σε 2-1, ήσουν σίγουρος ότι θα ερχόταν και η ισοφάριση. Το έβλεπες στα παγωμένα πρόσωπα των Ιταλών φιλάθλων… στη σιωπή τους στα 3 λεπτά των καθυστερήσεων…

Τελικά το 2-2 δεν ήρθε ποτέ… Τι σημασία έχει όμως;; Ο «τρόμος» που έζησαν εκείνα τα λεπτά οι Ιταλοί, ο «τρόμος» που έζησαν χθες οι φίλοι της Τσέλσι… αυτός σε κάνει στα μάτια των αντιπάλων ΜΕΓΑΛΗ ΟΜΑΔΑ!!

Υγ1: Τι αφελής ήμουν όταν έλεγα ότι προκριθήκαμε στο ημίχρονο του αγώνα στο Άνφιλντ; Ο Ριβάλντο είχε σκοράρει και η Λίβερπουλ ήθελε τρία γκολ…

Υγ2: Πριν ένα μήνα τα καμάρια μας είχαν ηττηθεί με 1-3 στην έδρα μας από την …Σεντ Ετιέν. Στη ρεβάνς στην Γαλλία πήγαν για ΤΟΥΡΙΣΜΟ!! Πόσο θα ήθελα να τους έβλεπε να έμπαιναν στο γήπεδο όπως οι παίχτες της Λίβερπουλ χθες το βράδυ…

Υγ3: Για μένα ο Ολυμπιακός δεν έπαιξε σαν μεγάλη ομάδα ούτε στο 1-3 μέσα στη Βρέμη, ούτε στο 1-2 μέσα στη Ρώμη. Ο Ολυμπιακός ήταν ΜΕΓΑΛΗ ΟΜΑΔΑ στην ήττα με 4-2 από την Ρεάλ!! Γιατί ενώ έπαιζε από το 10’ με παίχτη λιγότερο και βρέθηκε 2 φορές πίσω στο σκορ… πάλευε μέχρι τις καθυστερήσεις με νύχια και με δόντια για να μην ηττηθεί! Τελικά λύγισε στο 93’… Βλέποντας όμως τους οπαδούς της Ρεάλ να αποθεώνουν τον Κασίγιας που κράτησε το 3-3 στο σουτ του Ντάρκο, ένοιωσα ότι υποστηρίζω μια ΜΕΓΑΛΗ ΟΜΑΔΑ!!

15/4/1989 - 15/4/2009
Gone But Not Forgotten!
http://en.wikipedia.org/wiki/Hillsborough_disaster